صاعقه در مهتاب

در بین تمامی وسایلی که به فضا پرتاب شده‌اند نام یکی از آنها بیشتر از بقیه به گوش ما خورده است، شاتل فضایی (Shuttle). طراحی و ساخت یک هو - افضاپیما کار بسیار مشکلی است و با طراحی و ساخت هواپیما از زمین تا آسمان فرق دارد. طراحی هواپیما در یک جو صورت می‌گیرد و دیگر مهندسان دغدغه رقیق یا غلیظ شدن هوا را ندارند و احتیاجی به محاسبه نیروهای آیرودینامیکی وارد بر هواپیما در ارتفاعات مختلف نیست، در صورتی که در هوا - فضاپیماها در بسیاری از نقاط چگالی هوا بسیار کم است و نمی‌توان از نیروهای بالابرنده (Lift) به خوبی بهره برداری کرد. یکی دیگر از تفاوتهای آنها ، گذر از جو زمین است.

هواپیماها تا ارتفاع محدودی اوج می‌گیرند، در صورتی که هوا - فضاپیماها باید از جو زمین نیز بگذرند. گذر از جو زمین تحمل حرارتی بسیار بالا می‌خواهد، زیرا در آنجا هوا بسیار فشرده است و به همین خاطر است که دماغه بسیاری از هوا - فضاپیماها از جنس آلیاژهای سرامیکی خاص هستند تا تاب تحمل حرارتهای بسیار بالا را داشته باشد. زیرا در غیر این صورت بدنه هواپیما ذوب می‌شود.

ساخت یک شاتل نیز تمامی این دغدغه‌ها را دارد. ما قصد داریم در این مقاله شما را با چگونگی ساخت و آزمایشات اولین شاتل فضایی آشنا کنیم. شاتل فضایی آمریکا که اولین بار در سال 1981 میلادی پرتاپ شد، اولین سفینه قابل استفاده مجدد جهان بود. از سه بخش آن ، مدار پیما ، موشکهای تقویت کننده و مخزن خارجی سوخت، فقط مخزن سوخت آن می‌باشد که بعد از هر مأموریت قابل استفاده نیست. کاشیهای مخصوص مقاوم در برابر گرما مانع از سوختن مدار پیما به هنگام بازگشت به جو زمین می‌شوند. بازوی قابل کنترل از راه دور تعبیه شده در مخزن محموله مدار پیما می‌تواند ماهواره‌ها را در فضا قرار دهد و همچون سکوی ثابت برای کار فضانوردان عمل می‌کنند.........ادامه مطلب

ادامه مطلب

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

یکی از بلند پروازانه ترین طرح های کنونی سازمان فضایی اروپا (Esa)، نقشه برداری دقیق از یک میلیارد ستاره کهکشان ماست، کاری که هرگز در این ابعاد انجام نشده است. فضاپیمای گایا (الهه زمین در یونان باستان) که دو عدد از حساس ترین دوربین های آشکارساز ساخته شده در جهان را با خود به همراه می برد، طی سالهای آینده به فضا می رود تا طی 5 سال، یک میلیارد ستاره را نقشه برداری کند.

 

سپس سه سال دیگر طول می کشد تا آنها را از روی نقشه سه بُعدی رایانه ای پیاده کند. در این نقشه نه فقط موقعیت فعلی ستاره به دقت مشخص است بلکه جهت حرکت، رنگ و ساختارشان نیز به دقت معلوم می شود. اطلسی که گایا فراهم می کند برای هر مأموریت فضایی در آینده کاربرد دارد.

 

               

 

طی این کار، گایا ممکن است اجرامی را پیدا کند که تاکنون ناشناخته بوده اند یا ستاره های بسیار کم نور در نواحی از آسمان که هنوز نگاه عمیقی به آن مناطق نشده است. یکی از این مناطق که در محدوده ای در منظومه شمسی میان خورشید و مدار زمین قرار دارد، قلمرو سیارک های معروف به گروه آتن است که به جای گردش در کمربند سیارک ها در این محدوده قرار گرفته اند.

 

این سیارک ها که تعداد انگشت شماری از آنها به دلیل نزدیکی به خورشید و پنهان شدن در فروغ آن شناسایی شده معمولاً مدار زمین را قطع می کنند و می توانند خطرآفرین باشند، هرچند که هیچ کدام از نمونه های شناخته شده خطری در آینده نزدیک برای زمین ندارند. اما سیارک های ناشناخته گروه آتن چطور؟ ممکن است وقتی با تلسکوپ های زمینی دیده شوند که کار از کار گذشته باشد. گایا می تواند این اجرام خُرد و کم نور را بیابد.

منبع : Space.Com

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

مطالعات جدید نشان می دهد فضانوردان به زودی می توانند برای خود باغی را در ایستگاه فضایی بین المللی به وجود آورند تا بتوانند در آن هویج هایی غنی شده از ویتامین A در فضا رشد دهند.

به گزارش خبرگزاری مهر، این مطالعه که توسط دانشمندان دانشگاه تاسکگی در آلاباما انجام شده است با هدف یافتن راهی برای گنجاندن آنتی اکسیدانهای طبیعی و تازه به رژیم غذایی فضانوردانی که در فضا اقامت دارند ترتیب داده شده است. محققان طی این مطالعه 18 نوع مختلف هویجهای هیدروپونیک را با استفاده از دو روش کود دهی رشد دادند. ( در شیوه هیدروپونیک ریشه گیاه به جای خاک در مایعی که مملو از مواد غذایی گیاه است قرار داده می شود.)

گیاه هویج مملو از مقادیر زیادی کاروتنوید و رنگدانه های طبیعی است که به پروویتامینهای A شهرت داشته و با فرایند مقابله با سرطان، بیماری های قلبی، و نوعی بیماری چشمی در ارتباط بوده و می تواند پاسخهای ایمنی بدن را بهبود ببخشد.

ادامه مطلب

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

هیئت متخصصانی که توسط باراک اوباما به منظور بررسی فعالیتهای فضایی ناسا به کار گرفته شده اند پیشنهاد داده اند که این سازمان سفر به ماه را به منظور انجام ماموریتی به سوی یکی از اخترواره ها به فراموشی سپرده و آن را متوقف کند.

به گزارش خبرگزاری مهر، این هیئت هدف ماموریت فضایی آینده انسانها به فضا را یکی از اخترواره های موجود در مدار خورشید عنوان کرد که از ابتدایی ترین سالهای حیات این ستاره عظیم در مدار آن در حرکت بوده است. اختر واره ای که شاید تنها چند صد متر وسعت داشته و بزرگتر از شهر واتیکان نباشد.

توقف انجام ماموریتهای بیشتر به سوی کره ماه در عین حال می تواند انجام ماموریت فضانوردان بر روی سطح مریخ را نیز تسریع کند. به اعتقاد توماس جونز فضانورد سابق ناسا فرود آمدن بر روی یک اخترواره بسیار هیجان انگیز بوده و به دلیل اینکه اخترواره ها در واقع مواد خام سیاره زمین به شمار می روند می توانند از نظر تحقیقاتی بسیار ارزشمند باشند و نتایج دور از انتظاری را در اختیار دانشمندان قرار دهند.

به گفته وی در اخترواره ها نیروی گرانشی تقریبا وجود ندارد و به همین دلیل مواد خامی مانند آب، نیتروژن و فسفر را می توان از اخترواره استخراج کرده و بسیار ساده تر از حمل و نقل از ماه به زمین انتقال داد. چنین موادی می توانند حامی ماموریتهای آتی در فضا به شمار روند.

ادامه مطلب

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

شاتل فضایی آتلانتیس به منظور آغاز ماموریتی که هنوز تاریخ دقیق آن توسط سازمان ناسا اعلام نشده است حرکت خود را به سوی سکوی پرتاب آغاز کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، شاتل فضایی آتلانتیس در حالی در مسیر قرار گرفتن بر روی سکوی پرتاب ماموریت بعدی خود قرار دارد که ناسا هنوز درباره زمان قطعی آغاز ماموریت این شاتل فضایی به نتیجه نرسیده است.

هدف اصلی و برنامه ریزی شده این سازمان پرتاب آتلانتیس در تاریخ 12 نوامبر 2009 از سکوی 39A در پایگاه فضایی کندی در فلوریدا است تا به همراه هفت سرنشین تجهیزات حیاتی و مورد نیاز به ایستگاه فضایی انتقال پیدا کنند. این ماموریت پنجمین ماموریت شاتلهای سازمان طی یک سال بوده است که از سال 2002 تا کنون رکوردی جدید برای ناسا به شمار می رود.

سازمان ناسا تصمیم دارد تصمیم نهایی و رسمی خود را در زمینه تاریخ قطعی پرتاب آتلانتیس در 29 اکتبر تعیین کند. از دلایل قطعی نبودن زمان آغاز این ماموریت هم زمان بودن ماموریت دو راکت بدون سرنشین است که در ماه نوامبر به فضا پرتاب خواهند شد. به همین دلیل سازمان فضایی آمریکا قصد دارد با برنامه ریزی دقیق سه شانس پرتاب را برای شاتل آتلانتیس به وجود آورد.

حمل آتلانتیس به سوی سکوی پرتاب در صبحگاه روز 14 اکتبر آغاز شد و آتلانتیس 4.5 میلیون کیلوگرمی به همراه حامل آن با سرعتی برابر 1.6 کیلومتر بر ساعت به سوی سکوی پرتاب حرکت خود را آغاز کردند. پس از آن در روز دوشنبه هفته آینده هفت فضانورد برای پشت سر گذاشتن دوره های نهایی آموزش خود را به پایگاه کندی خواهند رساند.

بر اساس گزارش ام اس ان بی سی، ماموریت 11 روزه آنتلانتیس به سوی ایستگاه فضایی در صورت شکل گیری از سه راهپیمایی فضایی به منظور انتقال بخشهای یدکی تجهیزات مختلف به ایستگاه برخوردار خواهد بود. در بازگشت نیز فضانورد نیکول اسکات که از ماه آگوست در ایستگاه ساکن است به همراه فضانوردان آتلانتیس به زمین باز خواهد گشت.

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

در تصاویر جدیدی كه توسط رصدخانه فضایی هرشل گرفته شده است، بخش كوچكی از كهكشان راه شیری به چشم می‌خورد كه تا كنون به این شكل مشاهده نشده.

نوشته شده توسط : عرفان اویسی