همانا کسانی که ساعت 6 صبح از خواب بیدار بشن و 22:30 به خونه برگردند ( با حداقل امکانات ) خیلی باحالن و احتمال رستگار شدنشون یکم  بیشتره !
کتاب اسرار " صاعقه در مهتاب جلد 3 ص 644 "


خوب بر اساس گفته بالا من الان چند درصد احتمال رستگار شدنم بیشتره ! البته مسلما رستگار میشم و میدونم یک روز بالاخره در راه انیس به یونی ¹ شهید میشم. جاست لایک تو نایت !!!

الان من هر چی از وضعیت بحران بگم کسی مارو درک نمیکنه که هیچ بلکه ممکنه اساس طرح های بلند مدت مسخره بازی دوستان نیز قرار بگیریم.

امروز که اینقدر حالم گرفته بود قصد  رفتن به کلاس صبح رو نداشتم ، یک ربع قبل از کلاس به صورت اتفاقی راه افتادم ، سر کلاس هم چیزی برای گوش دادن نبود  فقط باید فکر می کردم.

 اخرش هم ساعت 7:30 عصر کلاس زبان و ساعت 9:30 آزاد!
بعدشم خونه و تنها کاری که برای انجام دادن دارم فقط فقط فقط وبلاگ نویسیه..همین       

انرژی غذا خوردن هم ندارم چه برسه به بقیه کار ها...

اما بگذریم از تلخیات روزمرگی برسیم به :

دوست داشتم از یه چیزی بنویسم که یادم رفت ولی خوب میشد اگه میدونستیم کاری که میکنیم روی چیزی که فکرشو هم نمیکنیم چه اثری میتونه داشته باشه...

هر کاری ، هر تغییری ، هر حرفی از هر کسی و در هر جایی  بدون شک میتونه یک تغییراتی رو در اطراف خودش ایجاد کنه اما همیشه خوب نیست ، خیلی وقت ها بعد مدتی میفهمیم که اگه کاری رو نکرده بودیم الان شرایط زندگی فردی مون بهتر بود یا حتی بدتر ..

تو رسم فلسفه ( بهتر بگیم اخلاق انسانی ) وقتی کاری باعث اتفاقی چه خوب و چه بد میشه   تحت تاثیر یک مسئله میتونه به شما اجازه خسران و پشیمانی و در حالت مقابل  بیخیالی رو بده :
اگه بین دو انتخاب شما فرقی بین شرایط هر راه ببینید و با اختیار انتخاب کنید، یعنی چی؟!

یعنی اگه شما توی دو راهی قرار گرفتید که هیچ نشونه یا تابلویی برای هیچ مکان یا جهتی نداره مسلما بصورت اتفاقی یکی از راه ها رو انتخاب می کنید ، اگر بعد از انتخاب در مسیر یا در اینده اتفاق بدی  افتاد شما حق ندارید خودتون رو مقصر بدونید و  برای خودتون میدان جزا رو فرض کنید چون شما اطلاعی یا اطلاعاتی از این راهی که رفتید رو نداشتید .
اما اگه در همون شرایط تو یک دو راهی باشید و یکی از راه ها تابلو خطر اولش باشه و شما بدون توجه بهش وارد بشین و همون اتفاق بیافته این بار شما عقلا مقصرید و اجازه دارید رسما خودتون رو خفه کنید!!!


اما من شخصا به حالت اول هم اعتقاد ندارم ، می فهمم که چیزایی که توی کتاب ها به عنوان نتایح منطقی از رفتار یک انسان که عمده رفتار و اعمالش بر اساس احساسش رخ میده نوشته میشه در دنیای حقیقی فقط فرمول های بدون خروجی ان و به هیچ وجه نباید روشون حساب کنیم.

پیشنهادی برای کسی که تو این مرحله گیر کرده ندارم ، خودم هم زیاد توی این دو راهی ها موندم ولی همیشه بر اساس همون قوانین عدم قطعیت کوانتوم و از این حرفا انتخابام دقیق بوده و درست اما واقعا خیلی اشتباه هم داشتم ...

اشتباه هایی که کسی نمیدونه ولی خودم وقتی یادشون میافتم چند لحظه دنیا برای بی ارزش میشه ...

این داستان  فقط بعد شخصی قضیه رو تعریف می کرد اما وجه دوم این اتفاق وقتی تلخ میشه که اثر اشتباه شما روی افراد دیگه ای جز خودتون نمایان بشه این بار دیگه شما نه می تونید خودتون رو ببخشید و نه حق همچین کاری رو دارید ....

اگر توی این مرحله گیر کردید باز هم بمن هیچ ربطی نداره چون تا حالا تو همچین موقعیتی نبودم ولی اگر هم کسی رو رنجوندم خودم نمی دونم ..( اینم یکی از بدی هاشه)

در کل نمی دونم چرا این موضوع رو باز کردم زیاد ربطی به داستان من نداره ؛ سریال زندگی من بیشتر اسکای فای شده تا درام .

در اخر کار با چشمانی خسته و غمگین باید عرض کنم واقعا دارم از خستگی میمیرم .

دوستی الان بهم اس داد که نمی دونم مضمونش چی بود ولی واقعا احساس خوبی بهم دست نداد:

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

این مطلب یا عریضه یا بیهوده گویی های یک جوان 19 ساله هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیچ ربطی به تیترش نداره!

و



اصولا نباید داشته باشه !!!
اصول وبلاگ من با اصول جاهای دیگه اصولا فرق داره...

بگذریم ! چه خبر ؟!
وبلاگ نویس فعال شدم نه؟!  بهتره بگیم بیکار شدم!  رسما وقتی حال ندارم کارای مهم رو انجام بدم میام سراغ کارای غیر مهم!
خواستم یه مطلب در مورد حول و احوالیات اینجانب در این روز های واپسین مانده تا مرگ بنویسم دیدم بعدا به ضررم میشه ...
در ضمن خیلی ها این وبلاگ رو میبینن که نباید ببینن مثل خیلی هایی که نفس می کشن و نباید بکشن ..

- خواستم یه یادداشت ( مطلب نه!) در مورد چهارمین ( به قول منو نینا) یا  پنجمین ( به قول اونو مینا ¹) سالگرد - سالروز - سال.. انجمن نجوم نامیرا بنویسم که مثل همیشه و از قرار معلوم بعد کارای جنجالی من همیشه اتفاق خیلی ساده و روتینی به اسم "دعوا" رخ میده و حسب الاتفاق تصمیم به عدم درج این یادداشت در فضای عمومی و ذکر آن بصورت شفاهی به همه ی مخاطبان و دوستان همیشگی خودم گرفتم.


-خواستم یه مطلب در مورد وضعیت هوا ! بزارم دیدم : آخه چه ربطی داره!

- خواستم یه مطلب در مورد کارگاه اصفهان بزارم دیدم : آخه زوده!

-خواستم یه مطلب در مورد قیمت ادلار بنویسم دیدم : مگه تنت میخواره؟!

کلا هر چی بخوام بنویسم ، سیل انرژی منفی از مکانی نامعلوم ( احتمالا نیمه تاریک ماه!) سرازیر میشه و منو با تمام تخیلیات هجو ام از بین میبره.

در کل خوبه ، از دار دنیا از این 24 ساعت طلای تیک تاکی دو ساعتش به امور خیریه ( اخه من محروم از نظر وقتی محسوب میشم و : هم اکنون نیازمند یاری شما هستیم و از این حرفیجات) اختصاص داده میشه که در اصل طبیعت باید برم کارای عقب افتاده و جلو افتاده رو انجام بدم ولی از اونجایی که 22 ساعتش رو در راه مدرسه ( همون دانشگاه شما ، واسه ما از مدرسه هم مدرسه تره) ، منزل ، باز مدرسه ! ( هر کاری کردم جایی به جز این دو تا مکان مقدس نداشتم ! وگرنه چهار ضلع مثلثم دو ضلعی نمیشد!)² رسما تلف میشه دوست دارم اون دو ساعت باقی مونده رو هم به کوری چشم دشمنان نداشتم حال کنم!

حال کنم ! خیلی معانی مختلفی داره ولی اصولا در وضعیت الان من ( وضعیت الان : 19 فوریه 2012 - نیمه دراز کش رو تخت و نگران از چند موضوع ، خیلی نگران تر از چند موضوع دیگه و بدون نگران از هیچ موضوع )تعریفش محدود میشه به گشت و گذار در پکیج دی وی دی هام برای پیدا کردن یک ایپیزود سریال که فقط لحظه ای سرگرمم کنه بعدشم ( اگه شب باشه _ که همیشه هست _)  تا صبح بشینم غصه بخورم !

البته به لطف سیستم حمل و نقل عمومی بسیار کارامد و پیشرفته بنده مسیر خونه تا دانشگام کاملا همزمان با رفتن به جو زمین با white knight  و برگشت با شیرکاکائوست! این یعنی کلا خسته نباشم و و وو ووو

الان دقیقا نمی دونم چی میگم!
و ( دوباره و ) دارم روی دایره لفات ادبیات فارسیم تمرکز می کنم! وووو ووو  وو فردا کلاس زبان دارم و  رسما میکشه منو ووو ووو ووو صبح کلاس داریم ووو وو وو ریاضی داریم ( ببین یه واقعیت اینه که من از همه علوم خوشم میاد ! "همه" ولی ریاضیات .....، چنگی به دل نمیزنه)

من اولش گفتم در مورد پرنده ها و دست و از این جور صحبتا بنویسم کلا ( پاک) یادم رفت!
چی میخواستم بگم!!!


ولی در مورد چیزایی که خواستم و نتوسنتم بنویسم بزودی می نویسم!



آها اینو خواستم بگم خواستم اسم وبلاگمو عوض کنم ولی دلم نیومد! حال ندارم توضیح بدیم ویمپایر دایریز ( به قول احسان : بهترین سریال دنیا ) منتظر ماست .. بیا تا برویم..

پ ن :
1- دوستان شخصیت مینا کاملا شخصیت مجازی و غیر حقیقیست و هیچ نوع حضور فیزیکی و معنوی در کلاس یا جای دیگه نداره - اصولا برای رعایت قافیه و زیباتتر شدن تقارن جملات بکار بردم - معذرت میخوام . ببخشید
2- دلیل اینکه این همه از علایم نگارشی استفاده می کنم هنوز کشف نشده ولی چند روز پیش مهری میگفت ( خبرگذاری مهر!) دلیلش خوبه ادامه بده! این شد که ما اومدیم شهر ( این جمله دقیقا عین تیکه کلام نیناست و به من هیش ریطی نداره!

---

تو که میای میخونی ولی گفتی نمی خونم خیلی بدی !

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

مثلا خیلی ناراحتم!
تو لیست 260 عکاس برتر ایران انتخاب نشدم!

نمی خوام بگم کارم خیلی خوب بوده و نامردیه ولی بدون هیچ تعصبی عکس هایی که به فراخوان سالانه عکس ایران ارسال شده بود سطحش واقعا پایین بود ، شخصا به سختی تونستم تو مرحله اول داوری 90 تا عکس رو انتخاب کنم که یک کمی زیبایی یا حدقل قانون های اولیه عکاسی درشون رعایت شده باشه!

از 10 هزار عکسی که من دیدم که تقریبا همشون بود و از 800 تا عکاس بود 90 درصدشون عکس های خانوادگی و شخصی بود که داخل مسافرت ها یا محفل های مختلف گرفته شده بودن و برای مسابقه ارسال شده بود!!!
بقیه هم که مثلا برای عکاسان واقعی بود چند تا از کلیشه ای ترین موضوعات منقرض شده ی عکاسی رو انتخاب کرده بودند و ارسال کرده بوند:
مثلا چهره یک پیرمرد که صورت خشن و پوست های ترک خورده ای داره و عکس در حالت کلوز آپ پورتره بود و حتما هم باید مونوکروم (سیاه سفید) باشه تقریبا 200 تا موجود بود!!!
یعنی بیشتر عکاسان از این موضوع تکراری که واقعا یکی از نشانه های شناخت عکاسان بدون خلاقیت در جهان محسوب میشه استفاده کرده بودند و این اتفاق نظر عجیب در سر شناسان عکاسان یک کشور واقعا جای تاسف داره.

سبک های تکراری کارگری در کارگاه با صورت و لباس کثیف هم پای ثابت عکس ها بود که تقریبا بیشتر عکاسای اجتماعی یک نمونه ازش ارسال کرده بودند.
حدود 30 عکس خلاق و طرح نو توی این لیست پیدا میشد که از قوانین پایه عکاسی بویی نبرده بودند : یا با موبایل گرفته شده بودند یا با دوربین کامپکت.
اما واقعا عکس های خوب هم بود که به سختی تعدادشون به 80 تصویر میرسید که من همشون رو انتخاب کردم.

اما متاسافانه عکس های من که هیچکدومشون هیچ مشابه و نمونه ای در 10 هزار عکس نداشت و همشون از موضوعات خاص و ابتکاری تهیه شده بودند خبری نبود.
البته از 700 عکاسی که عکس های مسافرت های شخصیشون رو برای این نوع مسابقه میفرستند خیلی دور از انتظار نیست که روی همون صورت های خسته و تکراری عموم عکاسا و بقیه عکس های مسافرتی برچسب انتخاب بگزارند.

در کل ما که ناراحت نیستیم ، نه عکاسیم و نه سرمایه گذاری روی عکاسی کردیم تا همین جا هم 5 ماه نیست عکاسی رو شروع کردیم که نیتجش خوب بوده ، فعلا هم که با تورم منفی کشور روز به روز داره دوربین ارزون میشه گذاشتم وقتی قیمتش اومد زیر صفر برم بخرم یه مقدار پول هم بهم بدن!!!
دوربین 1.9 میلیون تومنی در کمتر از یک ماه شده 4 میلیون تومن !!!! دیگه عکاسا و هنرمندا و بقیه گروه هایی که وسایل تخصصی نیاز دارن باید برن سراغ یافتن گنج یا کارای جالب تر مثل دزدی تا کفاف هزینه هاشون رو بده!

چون ما نه گنج داریم و نه دزدیم مسلما پول دروبین هم نداریم بدیم ولی اگه خونه داشتم الان میگفتم : " شده برم فرش زیر پامو بفروشم میرم دوربینرو میگیرم"
اما خونه هم نداریم و فرش هم!
پس چاره ای نیست بشینیم پشت سیستم و عکس های قدیمی و مرحوممون رو نگاه کنیم و مادر جان چایی بیاره و ما همین طور غصه و افسوس رو باهم نوش جان کنیم!

موفق باشیم!

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

یک ساعت و نیم دیگه کلاس زبان دارم! اما حال ندارم! با وجود اینکه یکی از کلاسای دانشگاه به طرز جالبی کنسل شد ولی بازم حال ندارم ...
کلا ندارم

تو یک ساعت وقت باقیمونده باید دو تا ژورنال بنویسم و در مورد چند تا موضوع هم فکر کنم!

ای ادمی که این کلاس زبان رو انداختی تو دامن ما و اینقدر مارو به دردسر انداختی به طوری که حتی وقت سر خواروندن (درست نوشتم؟!) ندارم دستت گلت درد نکنه ف واقعا ممنون لطف بزرگی در حقم کردی میدونم که اگه تو نبودی من الان تافل نداشتم !

نه!
این واقعا تشکر بود ، با این که زندگیم داره منهدم میشه ولی واقعا اجباری بود........


امروز صبح تو راه دانشگاه یک فروند سکته خفیف ( واحد شمارش رو به این دلیل فروند انتخاب کردم که محوطه دانشگاه ما یکم شیب داره زمینش : حدود 60 درجه از سطح افق!!) زدم! دیشب کلا دو سه ساعت خوابیدم ....


بالاخره تموم میشه ریاضت و زجر.....


روز خوش!

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

یک اتاق شلوغ ، یک لپ تاپ روشن و یک کامپیوتر روشن (too) ، دو پک 200 تایی مستند در حال تبدیل و کپی ، یک عالمه فاکتور و برگ سفارش در ناحیه چپ اتاق ، یک مجموعه سی دی های صوتی و تصویری زبان برای تقویت زبان غیر مادری ، سه تا شارژر که توان موبایل ها رو براورده می کنن، یک دسته کتاب خوانده نشده که هر روز به تعدادشان اضافه می شود ( از جمله امروز که نینا " جهان های موازی " میچیو کاکو ( استاد بزرگ من (!)) بهم هدیه داد هم بهش اضافه شد ) ، سه شماره مجله دانستنیها که هنوز ... باز نکردم ( این خودش یک نوع رکورد محسوب میشه ، یادمه تو تابستون و حتی پاییز دانستینها رو شنبه میگرفتم حداکثر تا صبح یک شنبه چیزی برای خوندن داشت) و 2 شماره مجله نجوم که اونم ... باز نکردم ( بازم یادم میاد 3 سال پیش { قبل از غیبت کبرای خودم } مجله نجومامو 3 بار میخوندم (!)) و 2 شماره مجله عکاسی که متعلق به عکاس زمان فرشاده و بعد از 6 ماه قرض گرفتن هنوز پسش ندادم!
و دو تا کتاب   : یکیش صفر - که قرار بود یک هفته ای تحویل صاحبش بدمش که هنوز 20 صفحش مونده و چون اون صد و خورده ای صفحه رو چند ماه پیش خوندم و یادم رفته دیگه نمی تونم ( یعنی حال ندارم ) دوباره از اول بخونمش به همین دلیل نخوندمش !
و یکی دیگه - رصد ماه ! که جمعه هفته پیش از دوستان گرفتم که بعد از ظهرش پس بدم ولی الان 7 روزه که دست منه و دریغ از یک تورق ساده!
3 تا قرار داد که پولشو دادم ولی رسما هنوز کاراشو انجام ندادم یعنی خودم رو ... کردم ( توی سه نقطه هر چیزی که فکر می کنید میشه گذاشت نزارید منظور من سه نقطه خیلی بد نبود از این معمولیا مثل اسگل ! گفتمش دیگه)
به دو نفر قراره پول بدم ! برای یک سری خدمات ولی از اونجایی که ATM های ایران و اصولا سیستم بانکداری الکترونیک ایران در جهان زبان زد خاص و عامه یک هفتست هیچ خودپردازی در سطح شهر این کارو برام انجام نمیده و رسما ابروی منو برد!
اینم خوبه بدونید جی میل از دیروز قطع شده و من چیکار کنم؟!!! ( این سوال بود، اونی که این کار رو کرده باید جواب بده!)
و از همه بدتر فقط 40 مگابایت از ترافیکم مونده! و هنوز 15 روز از زمان شارژ اینترنتم نمیگذره!
چند تا از سایتام همین جوری دارن خاک میخورن و باز همینجوری دارم سایت اضافه می کنم ( درست حدس زدی دیوونه شدم )
و یک ماهه میخوام اختفا صبت (ثبت)کنم ولی وقت نمی کنم ( کمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــک)
و از همه بدتر بدتر 3 ماهه میخوام یه نقاشی بکشم دستم خشک نشه ( اصطلاح شخصی - کاملا شخصی ) ولی باز هم وقت نمی کنم.

رسما  خیلی موارد دیگه هم بود که قابل ذکر کردن نبود و یک سری موارد دیگه یادم نبود و ....

این داستان تا حدودا 100 سال آینده همچنان ادامه دارد!

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

سلام.
خسته شدم!
همین.
نه بدون هیچ شوخی خواستم بگم دارم بیهوش میشم . از صبحه دارم میرم و میام : 6:30 از خونه زدم بیرون 22:15 رسیدم خونه!
ناهار هم ساعت 5 بعد از ظهر کوفت جان کردم.
اصولا ، رسما، کلا ، شرعا و .... خسته شدم .
کلاس زبان جدید خیلی خیلی سنگینه ، درس های دانشگاه کارهای چند تا سایت و بقیه مشاغل رو هم بهش اضافه کنید .
الان دارم از خواب میمیرم ولی خوب باید یدونه لوگو بزنم واسه کسی تازه بعدش یه عالمه مرتب کردن سفارشات فردا وای....

خواستم بگم اگه  دیگه پست نزاشتم بدونید در راه علم و دانش فدا شدم....

باشد تا رستگار شویم یا شوید
شبتون ستاره بارون....

---

پ ن :
اگه تو متن بالا نه اصول نگارشی ، نه ادبی و نه تحقیقی رو رعایت نکردم واقعا پوزش میخوام : اصولا متن باید هدفی حرفی چیزی داشته باشه ولی من چیز خاصی در متن بالا نرسوندم...
جبران خواهیم کرد

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

سخت تلاش می كنیم برای آماده سازی چندین سایت بصورت موازی ...

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

اینقدر سطح سینمای ایران پایینه كه وقتی یك فیلم جایزه گولدن گلوب رو میگیره همه بهت زده میشن.

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

سلام .

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

گروه نجوم نامیرا اراك برگزار می كند:

نوشته شده توسط : عرفان اویسی

ادامه مطلب

نوشته شده توسط : عرفان اویسی